Gdy pasta wybielająca to za mało. Jak poprawić estetykę uśmiechu?

Do wybielania kwalifikujemy pacjentów po badaniu klinicznym i analizie badań radiologicznych. Nie może być mowy o ubytkach próchnicowych, ubytkach niepróchnicowego pochodzenia czy stanie zapalnym dziąseł. W procesie pozbywania się przebarwień wykorzystywane są preparaty utleniające, które wnikają do tkanek zmineralizowanych, gdzie rozkładają lub niwelują barwniki. Dzięki temu uzyskujemy rozjaśnienie koloru zębów

– wyjaśnia dr n. med. Piotr Rożniatowski z Medicover Stomatologia.

Obecnie w użyciu są dwie metody oraz ich odmiany. Pierwsza to tzw. gabinetowa, czyli trwająca około dwóch godzin procedura, podczas której zabezpieczamy dziąsła i nakładamy środek wybielający na zęby. Niektóre preparaty wymagają aktywacji, która najczęściej jest uzyskiwana za pomocą światła odpowiedniej długości. Z kolei druga metoda nazywana jest potocznie domową lub po prostu nakładkową, gdy pacjent dostaje do domu indywidualnie dopasowane szyny i specjalny żel wybielający

– opisuje ekspert Medicover Stomatologia.

Wybielanie nakładkowe zębów daje efekt na około 6–24 miesiące, po tym czasie można je powtórzyć. Po samym wybielaniu gabinetowym obserwujemy krócej utrzymujące się efekty. Sam zabieg jest bezpieczny, choć może po nim wystąpić krótkotrwała i przemijająca nadwrażliwość. Najważniejsze, żeby stosować się do zaleceń dentysty czy higienistki stomatologicznej. Natomiast barierą dla wybielania jest nasz naturalny odcień tkanek zmineralizowanych, które mogą być lekko szare lub żółtawe. Innym takim wyzwaniem są zmiany w tkankach po tetracyklinach. Na to jednak mamy inne sposoby

– mówi dentysta.

Współczesny kompozyt jest na tyle estetycznym materiałem, że możemy śmiało wykorzystywać go jako alternatywę licówek ceramicznych na wszystkich zębach w strefie estetycznej, czyli tych odsłanianych przy mowie czy uśmiechu. To daje nam możliwość szybkiej przemiany uśmiechu, a więc zmiany koloru i kształtu zębów. Co najważniejsze: jest zabiegiem właściwie nieinwazyjnym, bo wymaga tylko niewielkiego przygotowania powierzchni zęba

– wyjaśnia dr Piotr Rożniatowski.

Sam kompozyt jest materiałem mniej trwałym niż ceramika licówek: może stawać się matowy, chłonąć barwniki z pożywienia, więc konieczne są kontrole u stomatologa w wyznaczonych odstępach czasu w celu specjalnego polerowania powierzchni oraz przestrzeganie zaleceń. Może nie sprawdzić się u osób z wadami zgryzu czy dysfunkcjami narządu żucia ze względu na ryzyko przedwczesnego wykruszania się materiału. Tacy pacjenci wymagają wcześniejszego przygotowania do rekonstrukcji uśmiechu. Natomiast drobne nieprawidłowości zgryzu nie powinny być przeszkodą

– opisuje ekspert.

Licówka to bardzo cienka „nakładka” na ząb, która ma mu nadać pożądany przez nas kształt i kolor. Najczęściej jednak wymaga niewielkiego szlifowania powierzchni zęba, by stworzyć przestrzeń dla ceramiki, zniwelować nierówności i zapewnić tym samym długoczasowe utrzymanie materiału. W zależności od problemu, z jakim zgłasza się pacjent, może być cieńsza lub grubsza. Grubsza będzie wtedy, gdy musimy znacznie zmienić kolor czy kształt zęba. Najczęściej jednak są to bardzo cienkie płatki ceramiki

– mówi dr Piotr Rożniatowski.

Najważniejszą cechą, na jaką pacjenci zwracają uwagę, jest oczywiście kolor. Mamy tutaj bardzo wiele możliwości: od ultrajasnych licówek znanych z uśmiechów hollywoodzkich gwiazd po zupełnie naturalnie wyglądające zęby. W protetyce stawiamy na naturalny wygląd, dopasowanie do twarzy, ust pacjenta i stworzenie uśmiechu takiego, który będzie harmonijnie współgrał z wizerunkiem, nie przynosząc poczucia dysonansu

– uzupełnia ekspert Medicover Stomatologia.